เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 42
ผู้อำนวยการเจิ้งมอง “หนังสือรับรองกรรมสิทธิ์ที่ดินและอสังหาริมทรัพย์” ที่ลู่ชูอวี่ยื่นให้เขาด้วยความตกตะลึง ขณะเดียวกันก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคุณนายลู่จะมีอสังหาริมทรัพย์อยู่ในเป่ยเฉิง นี่เป็นความผิดพลาดในการทำงานของสำนักงานกิจการชาวจีนโพ้นทะเลเป่ยเฉิงของพวกเขาแท้ ๆ!
เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจว่า การที่ตำบลซ่างหูสามารถ ‘แย่งชิง’ เอาชนะนครหนานหูจนได้เงินลงทุนมา และทำให้คุณนายลู่สร้างโรงงานอาหารลู่ซือฝูไว้ที่ตำบลได้นั้น แต้มต่อที่ใหญ่ที่สุดก็คือคฤหาสน์บรรพบุรุษตระกูลลู่อยู่ที่ตำบลนั่นเอง
เพราะเงื่อนไขที่ตำบลซ่างหูให้ได้ นครหนานหูก็ให้ได้เช่นกัน อีกทั้งยังเหนือกว่าขั้นหนึ่งด้วยซ้ำ
หากพวกเขาทำงานรอบคอบกว่านี้อีกสักนิด แม้เพียงเอ่ยถามเพิ่มสักคำว่าคุณนายลู่มีทรัพย์สินในเป่ยเฉิงหรือไม่ ไม่แน่ว่าตอนนั้นอาจรั้งตัวคุณนายลู่ไว้ได้แล้ว
ทว่า ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป
ทรัพย์สินส่วนบุคคลแถวต้าจ้าหลานน่าจะยังอยู่ครบ ถึงเวลาค่อยไปเจรจาขอคืนพื้นที่กับหน่วยงานที่ครอบครองอยู่ก็พอ เพียงแต่เขาก็ยังไม่กล้ารับปากจนเกินตัว