เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 13
“คงไม่ได้ถูกไอ้เฒ่าหวังหมิงเลี่ยงนั่นตัดหน้าชิงไปจริง ๆ หรอกนะ”
เฉียนฉางเจียงมองดูกัวเว่ยหัวที่เดินกลับมาด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มขมขื่น ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ
“เหล่าเฉียน ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะว่านายหรอกนะ แต่จิตสำนึกทางความคิดของนายน่ะต้องก้าวหน้าได้แล้ว ต้องตามก้าวการพัฒนาของประเทศให้ทัน นายยังจะไปรังเกียจเขา อันนั้นก็ไม่ได้อันนี้ก็ไม่ดี นายรู้ไหมว่าคุณนายลู่เขาให้สวัสดิการคนงานยังไงบ้าง คนงานฝึกหัดเดือนละ 35 หยวน คนงานประจำเดือนละ 60 หยวน สวัสดิการระดับนี้จะเป็นนายทุนขูดรีดชนชั้นกรรมาชีพไปได้ยังไงกัน ถ้าเป็นจริงละก็ คนงานในตำบลซ่างหูของพวกเราก็ยินยอมพร้อมใจให้ขูดรีดกันทั้งนั้นแหละ
คราวนี้เป็นไงล่ะ ตำบลต้ายวี๋ได้กลิ่นก็รีบแล่นมาทันที ฉันขอบอกนายไว้เลยนะเหล่าเฉียน ครั้งนี้พวกเราต้องมีเป้าหมายร่วมกัน ลงมือทำเป็นหนึ่งเดียว นายห้ามเป็นตัวถ่วงอีกเด็ดขาด จะปล่อยให้หวังหมิงเลี่ยงมาแย่งชิ้นปลามันไปไม่ได้เป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นพวกเราคงละอายใจต่อพ่อแม่พี่น้องประชาชนชาวตำบลซ่างหูแย่”
“กะ...ก็ฉันไม่รู้นี่นา คุณนายลู่ใจป้ำขนาดนั้นจริงหรือ แล้วแต่ละวันต้องทำงานนานแค่ไหนล่ะ”