เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 154 อาชีพที่สี่【กุมารวิญญาณโลหิต】
เฉินซือเคลื่อนกายสัญจรผ่านผืนป่ารอบข้างแม่น้ำพิโรธ เพื่อความสะดวกในการกระทำการจึงแปลงกายเป็นร่างจิ้งจอกหน้ามนุษย์ สี่ขาเคลื่อนขนานดั่งเดินบนพื้นราบ
“หลวี่ต้งปินกลับชาติมาเกิด…”
“ไม่รู้ว่าราชสำนักคิดสิ่งใดอยู่ ถึงได้ระบุเมืองภูเขาเกลือธรรมดาว่าเป็นถ้ำพำนัก อารามบรรพชนลู่? คำว่าบรรพชนมีคุณสมบัติอันใดกัน”
เฉินซืออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเลือดลมอันเปี่ยมล้นถึงขีดสุดของเสิ่นเลี่ยน นางอดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
“ข้ายังไม่เคยลิ้มลองเนื้อหนังของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตโอสถต้นกำเนิดขั้นหกมาก่อนเลย”
“เขาบาดเจ็บสาหัส ย่อมต้องหลบหนีความอันตรายที่เกิดจากการกวาดล้างอสูรมารในแม่น้ำเป็นแน่ ย่อมต้องเลือกถ้ำอันเงียบสงบเพื่อพักฟื้นรักษาตัวอย่างแน่นอน”
เฉินซืออ้าปากกว้างสูดดมกลิ่นคาวเลือดในอากาศ
นางใช้เวลาเจ็ดแปดวัน ทว่ากลับยังไม่พบร่องรอยของเสิ่นเลี่ยนเสียที ทำได้เพียงพบเจอจุดที่ผิดแปลกแตกต่างภายในผืนป่าเท่านั้น