0137

⬢⬢⬢

ตอนที่ 137 บันทึกเหอเซียนกู

“อ๊ะ?”

สีหน้าของเสิ่นเลี่ยนฉายแววแปลกประหลาด

พร้อมกับตบะของทารกที่เพิ่มทวีคูณ เขาสังเกตเห็นว่าค่าความสอดคล้องระหว่างเซียนบุปผาแห่งกระดูกขาวและศพตะกั่วคืนโอสถกำลังค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้น จนค่อย ๆ เข้าใกล้ร้อยละเก้าสิบ

“น่าสนใจไม่น้อย ยิ่งแปดเซียนเอนเอียงไปทางอสูรมารมากเท่าใด ยิ่งสอดคล้องกับศพตะกั่วคืนโอสถมากเท่านั้น”

ใบหน้าของทารกเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ตบะล่วงเลยเกินห้าร้อยปีไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งยังแผ่พลังแค้นจาง ๆ ออกมาจากทั่วร่างเพื่อพยายามกัดกร่อนเสิ่นเลี่ยน

“หากปล่อยทิ้งไว้ไม่สนใจ นางคงกลายเป็นภูตเซียนกูกลับชาติมาเกิดอีกตน ร่างกลับชาติมาเกิดของแปดเซียนนี่ช่างชั่วร้ายนัก”

ระหว่างเนื้อหนังกระดูกของเสิ่นเลี่ยนมีหน่อดอกบัวอ่อนแตกยอดออกมา ในขณะที่ดูดซับเลือดลมเพื่อเติบโตนั้น มันก็คอยหล่อเลี้ยงสารอาหารย้อนกลับให้แก่ทารกอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

เขาไม่ได้ชำระล้างพลังแค้นออกไป พลังแค้นที่มาจากทารกกลับช่วยส่งเสริมการฝึกกายาได้อย่างไม่คาดคิด