0083

⬢⬢⬢

ตอนที่ 83 ร้องไห้ก็ถือเป็นเวลา!

คฤหาสน์ตระกูลเกาหาได้ดูเหมือนเพิ่งสร้างใหม่ไม่ ตัวเรือนแต่ละหลังล้วนเก่าคร่ำคร่าจนเหลือรับ

หลังจากเสิ่นเลี่ยนก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ ร่างกายของเขาก็กลับคืนสู่สภาพปกติ ไอพลังแค้นที่ซึมลึกเข้าสู่หัวใจถาโถมเข้าใส่อย่างจัง

เขาเงยหน้ากวาดสายตามองไปรอบด้าน

เห็นได้ชัดว่าต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นในคฤหาสน์ตระกูลเกาล้วนแฝงไว้ด้วยไอพลังแค้นหนาแน่น ตามทางเดินระหว่างอาคาร เห็นพวกผีหัวหมูร่างคนจำนวนหนึ่งกำลังร่อนเร่ไปมา ซึ่งตบะส่วนใหญ่ไม่เกินยี่สิบปี

เสิ่นเลี่ยนเอื้อมมือหักกิ่งไม้กิ่งหนึ่งออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วนำเข้าปากเคี้ยวไปมาจนกลืนลงคอ

[บริโภคกิ่งต้นฮวย ประสบการณ์อาชีพแพะเขมือบยักษ์ +0.01%]

ในกระเพาะพลันมีกระแสความอุ่นพวยพุ่งออกมา กำลังได้รับสารอาหารมาเติมเต็ม จึงเริ่มผลักใสพลังภายในที่หูจ้านฝูทิ้งไว้เอาไว้อย่างแข็งขัน กล้ามเนื้อบนแขนพากันขยับเขยื้อนไหว

เสิ่นเลี่ยนก้มมองพื้นผิวบนผิวหนัง เห็นใบหน้าสุนัขจิ้งจอกดุร้ายนับสิบปรากฏเด่นชัด