เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 69 ผลกระดูกศพสำหรับการหลอมศาสตรา
เสิ่นเลี่ยนนอนเอกเขนกอยู่ภายในลานบ้านถึงสามวันเต็มจึงค่อยเก็บงำกำลัง
เขาได้ยินเสียงเด็กๆ วิ่งเล่นหยอกล้อกันดังมาจากบนถนน “จงขุยผู้ชั่วช้าสารเลว เสียงประกาศิตเป็นที่คาดหวัง การตัดสินโทษอยู่กำมือเขา กล้าหาญทุ่มเทไม่บ่น อสูรมารพบเห็นยังต้องหวาดกลัว...”
เด็กคนหนึ่งรับบทเป็นอสูรมารอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ส่วนเด็กอีกคนถือแส้หญ้าปลอมตัวเป็นจงขุย
“เรื่องบ้าบออะไรกันนี่”
เสิ่นเลี่ยนชะโงกหน้าออกไปมอง ทว่ากลับเห็นเด็กๆ กำตุ๊กตาดินปั้นจงขุยรูปร่างประหลาดไว้ในมือ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับธรรมลักษณ์กายาทองแดงของตนอยู่บ้างอย่างน่าประหลาด
“ข้าอัปยศถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ฝีมือพ่อค้าปั้นตุ๊กตาดินคงจะย่ำแย่เกินไปกระมัง”
หลังคดีภัยมัจฉาสิ้นสุดลง ควันธูปบูชาจงขุยภายในเมืองจึงพลอยหนาแน่นขึ้น ประชาชนทุกคนคล้ายล้วนเอ่ยถึง [เทพพื้นบ้านนายท่าน] อยู่ร่ำไป