0030

⬢⬢⬢

ตอนที่ 30 เมื่อเจ้าจ้องมองเสิ่นเลี่ยน ห้วงเหวลึกก็กำลังจ้องมองเจ้าเช่นกัน

วันขึ้นปีใหม่

แม้จะผ่านวันส่งท้ายปีเก่ามาแล้ว แต่ความครึกครื้นของเมืองเหยียนเหลียงก็มิได้ลดน้อยลงตาม เบื้องหน้าแผงค้าทุกแห่งภายในตลาดต่างรายล้อมไปด้วยผู้คนหนาแน่น

ทว่าความสุขและความเศร้าของคนเรานั้นมิได้เชื่อมโยงถึงกัน

เงินตราของเสิ่นเลี่ยนหลงเหลืออยู่ไม่มากแล้ว เดินเตร็ดเตร่รอบหนึ่งก็กลับมายังโรงรับจำนำ

ต่อให้มีสมุนไพรอายุหลายสิบปีวางขายในราคาถูก เขาก็ทำได้เพียงล้มเลิกความคิด ยิ่งไปกว่านั้นทรายสี่ชั่งขาวยังรับประทานไม่หมด

“ไปตลาดผีอีกครา มิอาจมัดมือมัดเท้าเช่นนี้อีกแล้ว”

“อืม โดยเฉพาะภาพวาดและเครื่องโบราณ ผีไถ่ทรัพย์มีความยึดติดกับเงินตราลึกซึ้งเกินไป จนทำให้พวกมันมิอาจหลุดพ้น เฮ้อ ข้าเสิ่นเลี่ยนจำต้องทำให้พวกมันเลิกอาลัยอาวรณ์โลกมนุษย์”

เสิ่นเลี่ยนเผยรอยยิ้มประหลาด