บทที่ 292 โครงสร้างฝ่ายการตลาดและค่าตอบแทน

หยางอวี่ติดต่อประสานงานกับโรงกลั่นสุราขนาดใหญ่ในวงการมานับไม่ถ้วน รู้จักผู้มีอิทธิพลในแวดวงสุรามากมาย แต่ไม่เคยพบเห็นเถ้าแก่หรือประธานกรรมการโรงสุราคนไหนที่ให้ความสำคัญกับคนระดับรากหญ้าขนาดนี้มาก่อน

ถ้าพูดถึงเรื่องยอมทุ่มเงิน โรงสุราหลายแห่งก็ยอมจ่ายไม่อั้นเช่นกัน!

ค่าโฆษณาหลายร้อยล้าน งบจัดกิจกรรมหลายร้อยล้าน เงินรางวัลหลายร้อยล้าน หรือค่าที่ปรึกษาหลายสิบล้าน…

วิสาหกิจเอกชนอาจจะยังยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง เพราะนั่นคือเงินของตัวเอง ส่วนรัฐวิสาหกิจกลับใช้จ่ายตามอำเภอใจยิ่งกว่า ส่วนจะมีเรื่องใช้ตำแหน่งหน้าที่หาประโยชน์ส่วนตนหรือไม่ ก็ยากจะบอกได้

แต่ถ้าบอกว่าไม่มีเลย คงไม่มีใครเชื่อ

เงินที่โรงสุราอื่นใช้จ่ายไป ปกติแล้วก็มีส่วนของพนักงานบริการร้านอาหารอยู่บ้าง เพียงแต่น้อยนิดเหลือเกิน

หากปฏิบัติกับพนักงานบริการอย่างที่เว่ยไหลทำ จะต้องกลัวอะไรว่าจะตีตลาดร้านอาหารไม่สำเร็จ!

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หยางอวี่ก็พลันคิดกระจ่าง จึงเสนอให้นำแผนงานวางเครือข่ายร้านอาหารในป้าตูมาเป็นภารกิจหลักของการเปิดตัวสินค้าใหม่ของเว่ยจิ่ว พร้อมสั่งการให้ทีมงานโครงการติดตามอย่างเจาะลึก และร่างแผนการเปิดตัวที่ตรงเป้าหมายขึ้นมา

ในมุมมองของเว่ยจิ่ว ย่อมมีความต้องการด้านนี้อยู่แล้ว

ส่วนสำหรับจื้อเซิ่งเหออี นี่ก็เป็นโอกาสในการสำรวจระบบปฏิบัติการช่องทางร้านอาหารเช่นกัน