บทที่ 233 ดูเหมือนพ่ายแต่แท้จริงชนะ

เมื่อรู้ว่าเจิ้งหย่าไห่ไปอาละวาดใหญ่โตถึงในห้องทำงานของเว่ยไหล ซ้ำยังถูกคนขับรถของเว่ยไหลแบกออกไป หวงจวิ้นก็โกรธจนแทบกระอักเลือด หากไม่ใช่เพราะติดภารกิจที่สำนักงานใหญ่จนปลีกตัวไม่ได้ เขาคงบึ่งกลับเซี่ยงไฮ้ไปแล้ว

หวงจวิ้นโมโหอยู่สองเรื่อง

เรื่องแรกคือโมโหที่เจิ้งหย่าไห่ไม่ได้เรื่อง ดันไปก่อเรื่องถึงห้องทำงานคนอื่น แถมยังถูกคนขับรถของเขาแบกออกมา ใครๆ ก็รู้ว่าเจิ้งหย่าไห่เป็นคนของหวงจวิ้น คนที่เสียหน้าจึงเป็นหวงจวิ้นเต็มๆ

เรื่องที่สองคือเคืองที่เว่ยไหลไม่ไว้หน้ากัน ถึงขั้นกล้าสั่งคนให้แบกเจิ้งหย่าไห่ออกไปต่อหน้าธารกำนัล

ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ!

(เจิ้งหย่าไห่: ???)

ยิ่งไปกว่านั้น เจิ้งหย่าไห่คือน้องภรรยาของหวงจวิ้น ใช่ว่าเว่ยไหลจะไม่รู้ ทว่าเขาก็ยังหักหน้า นั่นไม่เพียงแต่ไม่เห็นเจิ้งหย่าไห่อยู่ในสายตา แต่ยังดูถูกหวงจวิ้นผู้เป็นพี่เขยคนนี้ด้วย