บทที่ 222 ลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดี

การจะสัมผัสชีวิตราตรีมักต้องรอจนถึงช่วงสามถึงสี่ทุ่ม หากไปเร็วเกินไปก็ไม่มีอะไรให้สนุกเท่าไรนัก เว่ยไหลจึงพาพรรคพวกไปกินมื้อค่ำกันก่อน จิบเบียร์กันเล็กน้อย กระทั่งถึงเวลาสามทุ่มครึ่งจึงเดินทางไปถึงร้านที่หลี่ฮวาจองไว้

สถานที่ที่หลี่ฮวาจัดแจงไว้คือ ‘อี้ตู้คงเจียน’ ร้านระดับการใช้จ่ายปานกลางที่มีคนแน่นขนัดทุกวัน

คำว่าระดับปานกลาง เป็นเพียงการเปรียบเทียบเท่านั้น

เพราะทันทีที่ก้าวเข้าสู่ไนต์คลับ ถึงได้เข้าใจคำว่า ‘ความจนจำกัดจินตนาการ’ อย่างแท้จริง!

ไนต์คลับคือสถานที่ที่มีการอวดร่ำอวดรวยแข่งกันอย่างหนักหน่วง หรือหากจะพูดให้ชัดเจนก็คือ ก่อนจะเดินเข้าร้าน การประชันขันแข่งก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว รถหรูที่จอดเรียงรายอยู่หน้าทางเข้าคือหลักฐานชั้นดี

รถเบนซ์อีคลาสของเว่ยไหล จัดเป็นเพียงน้องเล็กระดับกลางๆ เท่านั้น