บทที่ 220 กำชัยอยู่ในมือ

บนชั้นสองของติ่งเซิ่งจิ่วสิงสาขาใหญ่ เว่ยไหลกับกู้ติ่งนั่งกินดื่มพลางสนทนากันอย่างถูกคอจนลืมเวลา เผลอคุยเพลินจนล่วงเลยไปถึงสี่โมงเย็น

กับข้าวบนโต๊ะแทบไม่ได้แตะ ทว่ากลับถูกเปลี่ยนจานใหม่รอบแล้วรอบเล่า

เรื่องสุราขวดเปลือยนั้น เว่ยไหลใส่ใจเป็นพิเศษ เขาช่วยวางแผนให้กู้ติ่งตั้งแต่การตั้งชื่อผลิตภัณฑ์ การกำหนดราคา ไปจนถึงการวางผังพื้นที่และช่องทางจัดจำหน่าย เรียกว่าบอกเล่าแผนการเปิดตัวสินค้าใหม่ออกมาเป็นฉากๆ

เว่ยไหลชี้ให้เห็นเป็นพิเศษว่า อัตรากำไรของสุราขวดเปลือยระดับบนนั้นสูงมาก

สมมติว่าให้เว่ยจิ่วส่งเหล้าดิบเกรดหนึ่งและเกรดสองให้ส่วนหนึ่ง ผสมกับส่วนที่ติ่งจิ่วหมักเองเพื่อเบลนด์ออกมาเป็นสุราสำเร็จรูป ต้นทุนเนื้อเหล้าจะอยู่ที่สิบหยวนต่อหนึ่งชั่ง บวกกับต้นทุนขวดเหล้าเข้าไป ต้นทุนรวมต่อขวดจะอยู่ที่ประมาณสิบสองหยวน หากสั่งผลิตปริมาณมากก็อาจกดลงมาเหลือราวสิบหยวนได้

ต้นทุนเนื้อเหล้าสิบหยวนต่อหนึ่งชั่ง นับว่าเป็นเหล้าชั้นดีมากแล้ว!

ในตลาดเซี่ยงไฮ้ตั้งราคาขายปลีกไว้ที่ประมาณขวดละสามสิบห้าหยวน ติ่งเซิ่งจิ่วสิงบริหารจัดการเอง โดยเว้นกำไรให้หน้าร้านหกถึงแปดหยวน ตั้งราคาส่งไว้ที่ยี่สิบแปดหยวนต่อขวด เท่ากับว่าโรงงานสุราจะได้กำไรขั้นต้นสูงถึงห้าสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์