กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 468 หน้ากากงิ้ว
“เจ้าหก เจ้าเห็นอะไรบ้าง?” เสียงอาจารย์ดังขึ้นจากข้างกาย
“เห็น...ใบหน้า กับป้ายกำกับครับ?”
“ในสายตาข้า นั่นไม่ใช่ป้ายกำกับ แต่คือ ‘สมอ’ ของบทบาทต่างหาก”
อาจารย์กล่าวอย่างใจเย็น “หน้ากากงิ้วคือสิ่งที่กลั่นกรองมาจากบทบาท ต่อให้มองข้ามสิ่งอื่นไปทั้งหมด ขอเพียงใบหน้านี้ยังคงอยู่ ทั้งอารมณ์ ความรู้สึก จิตวิญญาณ และความคิดของเขาก็จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์... เปรียบเสมือนสมอเรือยักษ์ที่ตรึงบทบาทนั้นไว้ท่ามกลางผิวน้ำอันคลุ้มคลั่ง ไม่ว่าเนื้อเรื่องจะผันผวนเพียงใด เรือก็ยังคงอยู่ตรงนั้น และเขาก็ยังคงเป็นตัวเขา”
“สมอ...” เฉินหลิงพึมพำกับตัวเอง