กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 โลกหงเฉิน
สายฝนปรอย ๆ กระเพื่อมเป็นระลอกในลำธารน้อย ราวกับกระดิ่งเงินที่ส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งกังวาน
บนถนนหินชนวนที่ชุ่มชื้น ร่างหนึ่งผลักรถไม้ ล้อรถกลิ้งผ่านตะไคร่ในร่องหินเป็นระยะ ๆ รถโยกคลอนเป็นครั้งคราว ชายในชุดเขียวผลักรถค่อย ๆ เดินไปในสายฝนที่พร่ามัว
“ม้าตัวหนึ่งออกจากแดนซีเหลียงแล้ว~
ไม่อาจห้ามให้น้ำตาไหลรินในอกเป็นระลอก
เขียวคือภูผา เขียวคือสายน้ำ โลกนี้ช่างสดสวย~
เซวียผิงกุ้ยช่างเหมือนห่านป่าตัวเดียวที่กลับมา……” (หมายเหตุ 1)