กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 315 หุบปาก
"แค่ก ๆ ๆ……"
หานเหมิงปาดเลือดที่มุมปากออก สายตากวาดไปรอบด้าน เสื้อโค้ตที่ขาดวิ่นเปื้อนคราบเลือดสีแดงกระจาย
แต่เมื่อความเทาในท้องฟ้าค่อย ๆ แผ่คลุม สีอื่นนอกจากดำ ขาว และเทาก็ถูกลบเลือนจนสิ้น หานเหมิงรู้สึกเพียงภาพตรงหน้าสั่นไหว ชั่วขณะหนึ่งเขาแยกไม่ออกแล้วว่าเลือดบนพื้นนั้นเป็นเลือดของตัวเอง หรือเป็นเกล็ดหิมะที่โปรยลงมาจากฟ้า
ในโลกสีเทาแห่งนี้ สิ่งมีชีวิตประหลาดที่ราวกับมีอยู่เพียงในภาพยนตร์ขาวดำตัวแล้วตัวเล่า ล้อมเขาอยู่ราวกับกำแพงเมืองสูงใหญ่
หิมะที่ปลิวว่อนราวจุดรบกวนพร่ามัว ระยิบระยับอย่างเงียบงันอยู่ในโลกที่อึดอัดกดดันนี้