กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 294 ตายอย่างเชื่องช้า
“ฮืด……”
“ฮืด……แค่ก ๆ……”
“ให้ตายสิ……ทำไมวันนี้อากาศหนาวขนาดนี้??”
บนถนนที่ถูกน้ำค้างแข็งและหิมะปกคลุม ร่างหนึ่งที่ห่มเสื้อขนสัตว์หนานุ่มกำลังกัดฟันวิ่งอยู่ ไอสีขาวพวยพุ่งออกจากมุมปาก ภายในชั่วครู่ก็กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งละเอียด……
เหยียนส่างไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาไกลแค่ไหนแล้ว เอาเข้าจริงพอหันกลับไปมอง ก็ไม่เห็นความวุ่นวายบนถนนใหญ่ศตวรรษอีก ทั้งไม่มีใครไล่ตามมา ทำให้เขาอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้
ตั้งแต่เขาสร้างหอการค้าหมู่ดาวขึ้นมาด้วยมือตนเอง เขาก็ไม่เคยออกกำลังกายหนักขนาดนี้อีกเลย แค่วิ่งไม่กี่นาทีก็เหมือนร่างกายถูกสูบจนหมด