กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 285 ยุคสมัย
ลมหนาวเหน็บหวีดหวิวอยู่หน้าตึกหลังน้อยอันเงียบสงัด คล้ายเสียงสะอื้นร่ำไห้
มือของจ้าวอี่ที่ถือกระดาษแผ่นนั้นสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม เขาเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะพังทลาย แยกเขี้ยวอ้าปากหมายจะแผดร้องอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับเปล่งได้เพียงเสียงครวญครางเจ็บปวด...
เขากำหมัดขวาแน่น ก่อนระบายความโกรธแค้นและความสิ้นหวังทั้งหมดด้วยการชกลงบนพื้นอย่างแรง!
ตูม——!!
คลื่นอากาศที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าซัดกระจายไปรอบทิศ บดขยี้เกล็ดน้ำแข็งรอบด้านจนแตกละเอียดในพริบตา รอยแยกดุดันแตกลามไปทุกทิศทางราวกับใยแมงมุมที่คลุ้มคลั่ง
จ้าวอี่สูดหายใจเข้าลึก เสียงประหลาดพิกลหลายสายที่ต่างกันสุดขั้วซ้อนทับเข้าด้วยกัน ดังกึกก้องประหนึ่งภูเขาไฟระเบิด