เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ฉันชอบกิน
เฉินหลิงเดินตรวจตราถนนหานซวงจนครบตลอดสาย ถุงพลาสติกในมือมีมากถึงหลายสิบใบแล้ว เขาหิ้วถุงทั้งหมดด้วยมือทั้งสองข้าง เดินไปตามถนนราวกับกำลังแบกตุ้มถ่วงน้ำหนักยักษ์สองลูก
เฉินหลิงถอนหายใจยาว
หัวใจไก่กับหัวใจหมูมากมายขนาดนี้ ต่อให้ผัดกินทุกมื้อ ก็คงต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะหมด... แถมถ้ากินแบบนี้ทุกวัน ใครจะไม่ร้อนในบ้างล่ะ?
กินก็ไม่หมด ทิ้งไปก็เสียดาย เฉินหลิงจนปัญญา สุดท้ายจึงได้แต่หิ้วทั้งหมดกลับไปด้วย
“อากาศแบบนี้... น่าจะเก็บไว้ได้นานหน่อย”
ขณะที่เขากำลังจะหันกลับบ้าน เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังมาจากริมถนนเบื้องหน้า
ตรงนั้นเป็นจุดตัดระหว่างถนนหานซวงกับถนนสายข้างเคียง มีตลาดสดขนาดกลางตั้งอยู่ ปกติเฉินหลิงก็มาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง เรียกได้ว่าเป็นลูกค้าประจำคนหนึ่ง