บทที่ 200: ตาแก่คนไหนจะรับไหวกัน?

บทที่ 200: ตาแก่คนไหนจะรับไหวกัน?

สนามบินทหารแห่งหนึ่งในนครฝู่เฉิง

เครื่องบินลำเลียงสีเทาไร้เครื่องหมายลำหนึ่งค่อยๆ ทะลุออกจากกลุ่มเมฆ เมื่อล้อลงแตะพื้นก็เกิดเสียงเสียดสีทุ้มต่ำ ก่อนจะแล่นไปอีกไกลแล้วหยุดลงอย่างมั่นคง

ประตูห้องโดยสารเปิดออก ลมเย็นพัดกรูเข้ามา

ผู้อำนวยการสถาบันลู่เว่ยกั๋วเป็นคนแรกที่เดินลงจากบันไดข้างเครื่อง

เขาสวมแจ็กเก็ตเครื่องแบบสีเข้ม ขมับมีผมหงอกแซม ใบหน้าสงบนิ่ง ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดง ดูเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย

ตั้งแต่ได้รับคำสั่งจนขึ้นเครื่องออกเดินทาง เขาใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง

ด้านหลัง ผู้คนที่แต่งกายแบบเดียวกันทยอยเดินออกมาตามกันกว่าสิบคน

คนเหล่านี้ล้วนเป็นกำลังสำคัญที่สถาบัน 7 เก็บไว้เป็นไพ่ตาย