บทที่ 169: คนที่แม้แต่ตอนอึยังมีคนชม!

บทที่ 169: คนที่แม้แต่ตอนอึยังมีคนชม!

วันรุ่งขึ้น

จี้ไป๋ตื่นเอาตอนสายโด่ง

แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามา พาดเป็นแถบสีทองอร่ามบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม

เด็กหนุ่มพลิกตัว ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วนอนต่ออย่างเกียจคร้านอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนจะยืดเส้นยืดสายอย่างพอใจ

เมื่อคืนเขาหลับสนิทเป็นพิเศษ หลับสนิทถึงขั้นไม่ฝันเลยสักเรื่อง

ไม่มีการจี้เครื่องบิน ไม่มีขีปนาวุธ ไม่มีผู้หญิงผมทองถือแก้ววิสกี้พูดว่า “คุณมีเวลาเหลือเฟือ ค่อยๆ คิดก็ได้” และไม่มีสาวใช้ตัวน้อยมาคอยปรนนิบัติเรื่องอาหารเย็น

แต่จี้ไป๋หลับสบาย ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะหลับสบายเหมือนกัน

คืนนี้ มีผู้หญิงสองคนที่นอนไม่หลับ

หลี่เหมยปลดล็อกโทรศัพท์ทุกๆ สิบกว่านาที หน้าจอสว่างขึ้นแล้วก็ดับ ดับแล้วก็สว่างขึ้นอีก