บทที่ 146: บัฟเต็มแล้ว!

บทที่ 146: บัฟเต็มแล้ว!

ขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ส่วนตัวแห่งหนึ่งในประเทศอินทรี

บนโต๊ะไม้โอ๊กยาวปูด้วยผ้าสักหลาดสีเขียวเข้ม ในที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลมีซิการ์ที่ยังดับไม่สนิทค้างอยู่ครึ่งมวน ควันสีขาวลอยเอื่อยขึ้นไป ก่อนถูกแสงจากโคมระย้าคริสตัลตัดแบ่งเป็นหมอกจางสีฟ้าหลายสาย

คนไม่กี่คนที่นั่งล้อมโต๊ะอยู่ หากแยกแต่ละคนออกมาเพียงลำพัง ก็มีคุณสมบัติมากพอจะขึ้นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์วอลล์สตรีทเจอร์นัล

แต่เวลานี้พวกเขากลับมารวมตัวกันด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับกำลังคุยกันว่าสุดสัปดาห์นี้จะไปตีกอล์ฟที่ไหน

“งั้นประเทศหัวกำลังคิดจะแอบพาคุณจี้ไป๋ขึ้นเครื่องบินโดยสาร แล้วส่งเขากลับประเทศเหรอ?” คนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ดูจากตอนนี้ก็น่าจะเป็นแบบนั้น!” อีกคนยักไหล่