บทที่ 118: อย่างที่เขาว่ากันว่า พออุ่นท้อง...

บทที่ 118: อย่างที่เขาว่ากันว่า พออุ่นท้อง...

“ลาลาลา ลาลาลา ฉันคือ...”

ฉันคืออะไรกันนะ?

ท่อนต่อไปนึกไม่ออกแล้ว

เนื้อเพลงท่อนนั้นวนเวียนอยู่ตรงปลายลิ้นแท้ๆ แต่กลับเหมือนโต้วโต้วที่เลียยังไงก็ไม่ถึง

“ความจำบ้าบอเอ๊ย!”

ช่างเถอะ นึกไม่ออกก็นึกไม่ออก

จี้ไป๋หยิบกุญแจขึ้นมาเสียบเข้ารูกุญแจ บิดไปครึ่งรอบ เสียงกริ๊กใสดังขึ้น เขาคาบไอศกรีมแท่งรสส้มที่เหลือครึ่งแท่งแล้วชนประตูเข้ามา

เขาเอื้อมมือปิดประตูจากด้านใน โยนเสื้อคลุมลงบนพนักโซฟา แล้วทิ้งตัวลงบนเบาะนุ่ม รอยยิ้มตรงมุมปากกดลงยังไงก็ไม่ยอมหุบ

ครูประจำชั้นหึงจริงๆ ด้วย!