กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 116: หม้อ: งานนี้ฉันขอรับไว้เอง!
หิวแล้วเหรอ?
หัวใจของเย่หลานพลันสงบลง
ตั้งแต่เด็ก เธอเฝ้าหวังว่าจะมีน้องชายสักคน น่าเสียดายที่สถานะของพ่อแม่เธอพิเศษเกินไป และนโยบายในตอนนั้นก็ไม่อนุญาต ความคิดนี้จึงถูกกดทับมานานเกือบยี่สิบปี
เมื่อครู่จี้ไป๋เงยหน้าขึ้นเรียก “พี่สาว ฉันหิวแล้ว” คำพูดนั้นแทงเข้าจุดที่อ่อนโยนที่สุดในใจเธอพอดี ชั่วขณะหนึ่ง เธอราวกับได้เห็นน้องชายคนเล็กที่เธอเฝ้ารอมาหลายปี เด็กที่จะออดอ้อนขอให้เธอหาอะไรให้กิน