กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 107: สงสารจี้ไป๋!
พวกคนที่ผ่านไปมาก็สบายใจขึ้นด้วย
ในที่สุดเรื่องก็สงบลงสักที
“ในที่สุดก็ได้ฟังเพลงอย่างสงบ ๆ แล้ว! วันนี้เอาแต่ตามดราม่ากับเถียงกันจนไม่ได้ตั้งใจฟังเพลงดี ๆ เลย!”
“ฉันชอบเพลง 《ถ้าตอนนั้น》 ที่สุดเลย ท่อน ‘สายฝนสีแดงเทกระหน่ำ ความทรงจำผุดขึ้นมาได้อย่างไร’ นี่สุดยอดจริง ๆ เปิดวนทั้งวันจนในหัวมีแต่ทำนองเพลงนี้แล้ว”
“ฉันชอบ 《จะเป็นอะไรไป》 เพลงนี้หวานจนใจละลาย ให้ความรู้สึกเหมือนน้ำอัดลมเย็น ๆ ในหน้าร้อน ฟังจบแล้วอารมณ์ดีขึ้นเลย จี้ไป๋เขียนเพลงรักหวานใสได้เก่งจริง ๆ”
“ฉันยังชอบท่อน ‘ยกโทษให้ฉันที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระและรักเสรีภาพ’ ที่สุด! แค่เสียงอินโทรดังขึ้นก็ขนลุกแล้ว”