กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 87: ไม่รับเหล้าคำนับ ก็ต้องรับเหล้าลงทัณฑ์! (เพิ่มตอนที่ 1)
“อย่างมาก หลังจากนี้ก็จ่ายค่าละเมิดลิขสิทธิ์ตามราคาตลาดให้เขาสักก้อน ถือว่าฉันให้รางวัลเขาแล้วกัน”
เสิ่นอี้เจินเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาปล่อยให้ช่างแต่งผมจัดทรงให้ น้ำเสียงราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กจิ๋วที่ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ
“เรื่องแบบนี้ในวงการมีให้เห็นน้อยเสียที่ไหน? ก็แค่นักเรียนมัธยมปลายที่ไม่มีทั้งเบื้องหลังและทีมงานคนหนึ่ง จะฟ้องฉันได้หรือไง?”
“เขาควรดีใจด้วยซ้ำที่ฉันมองเห็นคุณค่าในเพลงของเขา นี่เป็นบุญที่เขาสั่งสมมาถึงแปดชั่วคนแล้ว มีคนตั้งเท่าไรพยายามเบียดเสียดกันเอาผลงานมาให้ฉันร้อง แต่ยังไม่มีสิทธิ์ได้คิวเลย”
หวังหนานได้ยินแล้วก็คลายกังวล หัวเราะพลางคล้อยตาม “ก็จริง ฉันคิดมากไปเอง เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง ต่อให้ก่อเรื่องขึ้นมา จะสร้างคลื่นลมอะไรได้กัน?”
“พอเพลงดังขึ้นมา เขายังต้องย้อนกลับมาขอบคุณพวกเราเลย ไม่อย่างนั้นเพลงห่วยๆ ของเขาคงทำได้แค่ร้องเล่นกันเองในโรงเรียนไปตลอดชีวิต”