บทที่ 59: มหาจักรพรรดิหนุ่ม! สะกดข่มชั่วกาลนาน!

บทที่ 59: มหาจักรพรรดิหนุ่ม! สะกดข่มชั่วกาลนาน!

“ใครไม่เห็นด้วย?”

ไม่มีการทักทาย ไม่มีการพูดเกรงใจ ไม่มีคำพูดตามพิธีอย่างการขอบคุณผู้นำหรือขอบคุณแขกผู้มีเกียรติ

ยิ่งไม่มีการพูดภาษาอังกฤษอะไรทั้งนั้น

เขาถามสั้นๆ ง่ายๆ ว่า ใครไม่ยอมรับ?

ทันทีที่คำแปลจากล่ามแปลพร้อมกันอย่างแม่นยำ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลาสามวินาที

รอยยิ้มบนใบหน้าราชบัณฑิตโจวแข็งค้าง มือที่ยกขึ้นเตรียมปรบมือหยุดค้างอยู่กลางอากาศ

รอยยิ้มตรงมุมปากของชาร์ลส์หุบลงทันที แววตาพลันเคร่งขรึมขึ้น

ชาวต่างชาติด้านล่างเวทีมองหน้ากันไปมา ต่างเห็นความตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย

เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ไว้หน้าใครเลยหรือไง?