บทที่ 53: ไม่ใช่ ปากนายเปิดผนึกจริงรึไง?

บทที่ 53: ไม่ใช่ ปากนายเปิดผนึกจริงรึไง?

“เธอชื่อหนูน้อยเหรอ? คราวหน้าอย่าวิ่งซนไปทั่วอีกนะ ตรงริมน้ำอันตราย”

ทุกคนหันขวับไปตามเสียง

ที่ปลายทางเดินมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำ รูปร่างสูงสง่า และกำลังอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กที่เปียกโชกไปทั้งตัวอยู่ในอ้อมแขน

เส้นผมของเด็กหญิงเปียกน้ำจนแนบแก้ม ดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องตัวน้อยที่ตกลงไปในน้ำ เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มอย่างว่าง่าย ในมือยังกำช้อนเงินคันเล็กไว้แน่น ไม่ได้ทำหล่นแม้แต่นิดเดียว

“หนูน้อย!”

ดวงตาของหญิงชราพลันแดงก่ำ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา

“คุณย่า!”

เด็กหญิงเบะปาก ยื่นแขนเล็ก ๆ ออกไปโผเข้าหาอ้อมกอดของหญิงชรา ขอบตาแดงก่ำด้วยความน้อยใจ

“โธ่ คุณชายตัวน้อยของย่า หายไปไหนมา? ทำไมเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”