กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 16: ตอนนี้ถึงตาฉันแล้ว!
ทันทีที่จี้ไป๋พูดจบ ทุกคนในพันธมิตรผู้ทรงความรู้ก็ชะงักฝีเท้าพร้อมกัน
แผ่นหลังของหัวหน้าหวงแข็งค้างไปชั่วขณะ ราวกับถูกใครฟาดด้วยอิฐเข้าที่หลัง
นักศึกษาปริญญาโทหนุ่มหลายคนหันกลับมาโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของแต่ละคนแตกต่างกันไป ทั้งโกรธ อับอาย และละอายใจ แต่ส่วนใหญ่กลับมีแววรู้สึกผิด
โดยเฉพาะผู้ชายใส่แว่นคนนั้น
สีหน้าของเขาดูแย่ยิ่งกว่าคนเพิ่งเสียแม่
เขาก้าวออกมาแล้วชี้หน้าจี้ไป๋ “จี้ไป๋ นายพอได้แล้ว! ฉันยอมรับว่านายเก่ง! แบบนี้พอใจหรือยัง!”
“แต่อย่าลืมว่า อีกไม่นานนายก็ต้องเข้ามาอยู่ในวงการเดียวกับพวกเรา เรียนมหาวิทยาลัย เรียนต่อปริญญาโท ปริญญาเอก แล้วก็เขียนงานวิจัย ฉันขอเตือนว่าอย่าทำให้เรื่องมันสุดโต่งนัก!”
“เผื่อทางถอยไว้บ้าง วันหน้าจะได้เจอกันได้!”
จี้ไป๋ฟังจบก็แค่นหัวเราะ