กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 7: คนจากสำนักงานการศึกษาประจำมณฑลมาแล้ว!
ตอนนี้คณะครูและนักเรียนของโรงเรียนมัธยมลำดับที่เก้าสิบเก้ายังไม่รู้เลยว่าข้างนอกกำลังวุ่นวายจนแทบควบคุมไม่อยู่
บนสนามโรงเรียน หลังจี้ไป๋ร้องเพลงจบ เสียงปรบมือยังคงดังไม่หยุด
ผู้อำนวยการโรงเรียนหวังเดินขึ้นเวทีด้วยใบหน้าเปล่งปลั่ง รับไมโครโฟนมากล่าวคำทักทายอย่างอบอุ่นอีกยก ตั้งแต่ “นักเรียนจี้ไป๋คือความภาคภูมิใจของโรงเรียนมัธยมลำดับที่เก้าสิบเก้า” ไปจนถึง “คณะครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนต้องยึดนักเรียนจี้ไป๋เป็นแบบอย่าง”
จากนั้นก็พูดต่อจาก “พลังของแบบอย่างนั้นไร้ขีดจำกัด” ไปจนถึง “ฉันมองออกตั้งนานแล้วว่าเด็กจี้ไป๋คนนี้ไม่ธรรมดา” เขาพูดอยู่นานถึงยี่สิบนาทีจนหัวหน้าฝ่ายวิชาการที่ยืนอยู่ข้างล่างขาชาไปหมด
สุดท้าย การประชุมก็เลิก
ครูประจำชั้นของแต่ละห้องพานักเรียนกลับห้องเรียน ส่วนหลี่เหมย ครูประจำชั้นของจี้ไป๋ เดินไปส่งเขาถึงหน้าประตูโรงเรียนด้วยตัวเอง