กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 นัดบอดในเมือง: หาคนท้องถิ่นแต่งงานด้วย (4)
เห็นสีหน้าประหลาดใจของทั้งอวิ๋นยวนและเสี่ยวสวี หวังหย่งเจียนก็รีบพูดว่า “ฉันไม่กินอาหารเดลิเวอรีอะไรพวกนั้นหรอก แต่ละเดือนดื่มเหล้าสักหน่อย ใช้เงินแค่สามถึงห้าร้อยก็พอ เวลาที่เหลือกลับไปกินข้าวที่บ้านได้”
พูดเหมือนทำกับข้าวกินเองแล้วไม่ต้องเสียเงินอย่างนั้นแหละ ผู้ชายทั่วไปกินเก่งกว่าผู้หญิงเสียอีก อวิ๋นยวนถามเขา “แล้วนายทำกับข้าวเป็นไหม?”
หวังหย่งเจียนตอบโดยไม่ทันคิด “นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงควรเรียนรู้เหรอ? ผู้ชายอย่างฉัน…”
พูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดไป ก่อนจะยิ้มแฉ่งให้อวิ๋นยวน “ถ้าเธอแต่งงานกับฉัน ฉันยอมไปเรียน”