กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146 แม่เลี้ยงยุคเจ็ดศูนย์ขอแต่งงานใหม่ 17
“ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้ แถมกลิ่นเหล้าหึ่งเลย”
โจวปินอยากให้หลินโม่โม่ดูแลเสี่ยวเป่าให้ดี จึงตุ๋นปลาไว้เรียบร้อยก่อนออกไป เขาถอดเสื้อตัวนอกออกพลางพูดว่า “ดื่มไปสองแก้วกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องบนโต๊ะกินเลี้ยง เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำ”
“เดี๋ยวก่อน ล้างชามก่อน แล้วก็ทำความสะอาดด้วย ในบ้านรกไปหมด เห็นแล้วหงุดหงิด”
โจวปินก็หงุดหงิดเหมือนกัน ข้าวของถูกรื้อกระจัดกระจาย พื้นเละเทะไปหมด ชามแตกอยู่ใบบนพื้น ข้าวตกเกลื่อนจนเหยียบกระจาย
เขาจำใจเก็บกวาด แล้วเสนอหลินโม่โม่อีกครั้งว่าอย่าให้เด็กบ้านข้าง ๆ มาที่นี่อีก
แต่หลินโม่โม่กลับไม่เห็นด้วย “พวกเขาจะรู้ความเอง”