กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144 แม่เลี้ยงยุคเจ็ดศูนย์ขอแต่งงานใหม่ 15
สายตาของเว่ยฉือหยุดอยู่ที่นิ้วเรียวยาวของเธอ รูปนิ้วดูดี แต่ยังไม่ขาวเนียนพอ
เขาพูดว่า “ฉันแบ่งเนื้อให้เธอทุกวันได้”
หลินอวิ๋นเอาหนังสือลง แววตาวูบไหว ดูเหมือนจะเริ่มสนใจ
เว่ยฉือพูดว่า “เธอนอนโรงพยาบาลมาสองครั้ง ร่างกายทรุดโทรมหนัก ตอนนี้ต้องบำรุงให้ดี กินเนื้อแล้วจะหายเร็ว”
หลินอวิ๋นไม่ได้ตอบตกลงทันที ดูเหมือนยังลังเล
เว่ยฉือเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น “ได้ยินว่าเธอหย่าร้างแล้วแบ่งเงินมาได้ 100 หยวน เงิน 100 หยวนยังไงก็ต้องมีวันใช้หมด ตอนนี้เธอทำงานไม่ได้ ฉันให้วันละ 1 หยวนได้”