เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 บันทึกพิเศษของถังเนี่ยนชิง: พ่อของฉันคือถังจิ่งเหยา ตั้งแต่เกิดมา ฉันก็ไม่เคยเห็นหน้าแม่
ฉันไม่รู้ว่าแม่เป็นใคร ทุกครั้งที่ถามถึงแม่ พ่อจะบอกอย่างภาคภูมิใจว่า แม่ของฉันชื่อจ้าวชิงเสวี่ย เป็นฮองเฮาองค์ปัจจุบัน
ทุกครั้งที่ได้ยิน ฉันก็ได้แต่แค่นหัวเราะ พ่อคงคิดถึงผู้หญิงจนเพี้ยน ถึงกล้าแต่งเรื่องใส่ร้ายฮองเฮา
ฮองเฮาเป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งต้าหยงมานานกว่าสิบปีแล้ว ไม่มีใครเทียบได้ ฉันไม่เคยเห็นเธอ แต่เธอต้องงดงามมากแน่
พ่อช่างกล้าคิดจริง ๆ ถึงหน้าตาพ่อจะไม่เลว มีคนมาชอบพอไม่น้อย แต่ก็ไม่ดูตัวเองบ้างเลยว่ามีคุณสมบัติอะไร หญิงงามอันดับหนึ่งจะมาอยู่กับพ่อได้อย่างไร
ถ้าฉันเป็นลูกฮองเฮา ฉันก็ต้องเป็นองค์ชาย แล้วจะมาเร่ร่อนในยุทธภพ กินลมตากน้ำค้างเหมือนพ่อทำไม
ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ท่านปู่กับท่านย่าก็ส่งจดหมายมาเรียกให้พวกเรากลับไปอีกครั้ง
พ่อเงียบงันก่อนเผาจดหมายทิ้ง ฉันมองกองไฟที่ลุกไหวด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพ่อกับท่านปู่ท่านย่า ถึงทำให้พ่อไม่กลับไปสิบกว่าปี แถมไม่ยอมให้ฉันกลับไปด้วย