เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 ฉันสวมเขาให้ประมุขพันธมิตร⑦ ไป๋ชิวเฉินกระโดดจากยอดไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง ในที่สุดก็พบวัดร้างแห่งนั้น
ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามีแต่ความสับสนวุ่นวาย ทั่วพื้นเกลื่อนไปด้วยข้าวของกระจัดกระจาย คนที่เขาตามหามานานนอนอยู่บนพื้นในสภาพน่าเวทนา เสื้อสีขาวเปื้อนเลือด อาภรณ์บางสำหรับฤดูใบไม้ผลิฉีกขาด ผิวขาวราวหิมะเต็มไปด้วยรอยข่วน แต่สิ่งที่ทำให้เขาหวาดผวาที่สุดคือรอยบีบสีม่วงคล้ำบนลำคอ
ความหวาดกลัวอย่างรุนแรงทำให้เขาซวนเซไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบประคองจ้าวชิงเสวี่ยขึ้นมา มือสั่นเทายื่นไปอังใต้จมูกเธอเพื่อดูว่ายังหายใจอยู่หรือไม่
ยังหายใจอยู่ โชคดีเหลือเกิน
เขาถอดเสื้อคลุมมาห่มตัวเธอ แล้วกระชับร่างเธอเข้ามาในอ้อมกอด
“จ้าวชิงเสวี่ย จ้าวชิงเสวี่ย ตื่นสิ”
จ้าวชิงเสวี่ยไม่ตื่น คนที่ตื่นกลับเป็นจอมโจรเด็ดบุปผา