เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55 ฉันสวมหมวกเขียวให้ประมุขพันธมิตร ⑤ ปี้หลัวยกพิณขึ้นไปบนหอ
ไม่รู้ว่าคุณชายไปหาคนแบบไหนมา เสื้อคลุมยังเปื้อนคราบดำจนจับเป็นก้อน
ต้องเช็ดพิณหลาย ๆ รอบ อย่าให้มือเรียวงามของคุณหนูต้องเปื้อน
คนส่งพิณจ้องแผ่นหลังของปี้หลัวตั้งแต่เธอหันหลังเดินจากไป จากนั้นก็เหลือบมองลงไปด้านล่าง ไป๋ชิวเฉินกำลังยืนอยู่ตรงนั้น
จื่ออวี้หาที่ซ่อนตัวแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมไป๋ชิวเฉินถึงยังไม่ยอมไปเสียที โคมไฟตรงชายคาทอดเงาร่างเขายาวเหยียด แขนเสื้อขาวพลิ้วไหวเบา ๆ ในสายลมยามค่ำคืน สีหน้าพร่าเลือนจนมองไม่ชัด
“หยุด!”
คนส่งพิณหยุดฝีเท้า เงยหน้าขึ้นเผยรอยยิ้มสดใส
“เป็นฉันเอง ดึกป่านนี้ประมุขพันธมิตรยังไม่กลับจวนไปพักผ่อน หรือว่ายังเป็นห่วง? ก็จริง คนงามทั้งหน้าตาและรูปร่าง แถมยังมีใจให้ประมุขพันธมิตร เป็นฉันก็อดห่วงไม่ได้”
ไป๋ชิวเฉินขมวดคิ้ว “จอมยุทธ์อู๋ มาทำอะไรที่นี่?”