กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 ฮูหยินผู้ถูกทอดทิ้งกับฮ่องเต้ที่ไร้สมรรถภาพ 11
คำว่า “ฮูหยิน” ใช้ได้แนบเนียนเหลือเกิน ไทเฮาคุกเข่าอยู่บนพื้นนิ่งไม่ไหวติง
นางข้าหลวงอึกอักคล้ายอยากพูดแต่กลืนคำ “ไม่ใช่ญาติ เป็น... เป็น...”
ไทเฮาชะงัก ก่อนจะลุกพรวดขึ้นทันที ศีรษะพร่า ตาลาย เกือบล้มลงกับพื้น โชคดีที่แม่นมคนสนิทประคองไว้
“เป็นอย่างที่ข้าคิดใช่ไหม?” ดวงตาทั้งสองเปี่ยมด้วยความหวัง
นางข้าหลวงเห็นแล้วอดสะเทือนใจไม่ได้ หลายปีมานี้ไทเฮาศรัทธาเพียงใด นางรู้ดี บางทีคำอธิษฐานของไทเฮาอาจทำให้สวรรค์ซาบซึ้ง ในที่สุดฝ่าบาทก็เริ่มก้าวแรกแล้ว