เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 360 คนในเมืองเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ตกหลุมพราง
กฎเกณฑ์ที่ตนเองครอบครองคือทัณฑ์อัสนี ซึ่งหลี่จิ้งไม่ได้เปิดเผยออกมา
ฝูเหยาก็เป็นคนรู้ความ ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงแต่อย่างใด
หลังจากหลี่จิ้งได้สอบถามข้อมูลที่นางพอจะทราบมาบ้างแล้ว เขาก็ไม่ได้รั้งอยู่ที่เมืองอวิ้นเฉิงนานนัก เลือกที่จะกล่าวลาจากนาง
เวลาใกล้ตีสอง หลี่จิ้งกับอวี้เหลียนรีบรุดกลับมายังเขตแดนนครหลวงโดยไม่หยุดพัก
ขณะกำลังจะมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของตระกูลจิ่ว อวี้เหลียนก็เอ่ยขึ้น
“หลี่จิ้ง ประเดี๋ยวเจ้าตั้งใจจะไปหาซือซือหรือ?”
หลี่จิ้งได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย หันหน้าไปกล่าวว่า
“เวลานี้ดึกมากแล้ว นางควรจะพักผ่อนได้แล้ว ข้าไปหาในยามวิกาลเช่นนี้คงไม่ค่อยเหมาะสมนัก ซือซือตอนนี้พักอยู่กับมารดาของนาง อีกทั้งตระกูลหลิ่วที่ใหญ่โตปานนั้นก็ไม่ได้มีแค่พวกนางสองคน รอให้ถึงวันพรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถิด”
กล่าวจบ หลี่จิ้งก็ถามด้วยความสงสัย