กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 เจียงจิ้งเสียน กับสองแม่ลูก
เมื่อเห็นแม่เฉินเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว หลี่จิ้งก็ยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงอย่างพูดไม่ออก
เฉินอวี่หรานที่พิงอยู่ในอ้อมแขนของเขาพอดีก็เงยหน้าขึ้นมา
ทั้งสองสบตากัน
ไม่มีความเขินอาย ไม่มีความประหม่า
สิ่งที่มีอยู่มีเพียงความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
เฉินอวี่หรานไม่ใช่คนที่จะหน้าแดงเขินอายได้ง่าย ๆ และหลี่จิ้งเองก็ไม่ได้ “ไร้เดียงสา” ถึงเพียงนั้น
หลังจากจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง หลี่จิ้งก็ค่อย ๆ ปล่อยมือที่โอบเอวเฉินอวี่หรานออกอย่างเงียบเชียบ
เฉินอวี่หรานอาศัยจังหวะนั้นผละตัวออกมาแล้วกระซิบเสียงเบา
“ไปกันเถอะ เราเข้าไปในบ้านกัน เดี๋ยวข้างในต้องระวังตัวให้ดี อย่าให้ถูกจูงจมูกไปล่ะ”