กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 คนในเมืองนี่เล่นอะไรพิสดารจริง ๆ
เวลาผ่านไปประมาณสิบนาทีเศษ
เฉินอวี่หรานเปลี่ยนเป็นชุดลำลองแล้วเดินลงมาจากชั้นบน
เมื่อลงมาเห็นหลี่จิ้งนั่งตัวตรงแหน่วอยู่บนโซฟา นางจึงกล่าวหยอกล้อว่า
“ผ่อนคลายหน่อย ข้าไม่กินคนหรอก”
หลี่จิ้งยิ้มแห้ง ๆ แต่ก็ยังคงนั่งตัวตรงเช่นเดิม
ไม่ใช่ว่าเขาตื่นเต้นหรืออะไรหรอก
ประเด็นคือเฉินอวี่หรานไม่เพียงเป็นเศรษฐินี แต่ยังเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจตราประจำการ!
ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังข้ามมิติมา หลี่จิ้งก็เป็นเพียงชาวเมืองธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
การต้องเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ตรวจตรา ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย