เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 120 ดวงจิตช่างเป็นแกนกลาง ระฆังเทพเป็นพันธสัญญา
เสียงระฆังดังกังวานแผ่วไกล ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบแห่งกาลอวกาศอันยาวนาน สั่นสะเทือนเป็นระลอกคลื่นที่เรียกว่า "การพิทักษ์" ออกไปเป็นวงกว้าง
"ศูนย์สัมบูรณ์" ที่สามารถแช่แข็งดวงจิตวิญญาณและทำให้ทุกสรรพสิ่งในวิถีมรรคดับสูญ ภายใต้การปลอบประโลมของเสียงระฆังนี้ กลับดูราวกับหิมะที่พบกับแสงอาทิตย์อุ่นในฤดูใบไม้ผลิ มันละลายหายไปอย่างเงียบเชียบ ดวงจิตของเยวี่ยซีที่กำลังจะยุบตัวเข้าสู่ภายในและดับสูญไปสู่ "การสิ้นสุด" อย่างสมบูรณ์ กลับถูกประคองไว้อย่างอ่อนโยนด้วยสัมผัสแห่งมรรคที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่ง "การสร้าง" และ "การเกิดใหม่" จนค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบอย่างปาฏิหาริย์
นางรอดชีวิตมาได้
ทว่าหัวใจของกู้ซิงเฉินกลับถูกฉีกกระชากออกเป็นสองส่วนในวินาทีนั้น
ส่วนหนึ่งคือความปิติยินดีที่ได้สิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมา
อีกส่วนหนึ่งคือความเจ็บปวดและตำหนิตัวเองอย่างถึงที่สุด เมื่อต้องมองดูผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเขาต้องกลายเป็นดั่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เพื่อชดเชย "ความผิดพลาด" ของเขา!
"จีเฉี่ยว!"