เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 117 หนี้ใจและตลาดเงา
เมื่อกฎข้อสุดท้ายที่ว่า “เวลา” สามารถใช้ได้เพียงเพื่อ “การค้า” เท่านั้น ได้ถูกผนึกเข้าที่ท้ายบัญชี “ล่ามารหมื่นตน” ราวกับตรวนที่มองไม่เห็น งานรื่นเริงของทั้งทวีปเสวียนเทียนก็หยุดชะงักลงในทันที
เวลา กลายเป็นทองคำที่ร้อนแรงที่สุด และเป็นเคียวที่คมกริบที่สุด
มันสามารถเก็บเกี่ยวมารในใจได้ แต่ไม่สามารถมอบความเป็นนิรันดร์ให้แก่ตนเองได้โดยตรง มันสามารถซื้อความเป็นไปได้อันไร้สิ้นสุดมาได้ หากคุณพบคนที่ยินดีสร้าง “ความเป็นไปได้” นั้นให้คุณ
ดินแดนใต้ ณ หนองน้ำแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยไอพิษ
นักพรตอสูรพเนจรผู้หนึ่งที่เพิ่งใช้เคล็ดลับวิชาผนึกมารในใจตนเองได้อย่างเฉียดตาย กำลังมองยอดคงเหลือ “เวลาหนึ่งร้อยปี” ที่เพิ่มขึ้นมาในบัญชี【ระบบตาชั่ง】ของตนด้วยความปิติยินดี เขาเกือบจะใช้ “อายุขัย” นี้หลอมรวมเข้ากับต้นกำเนิดแห่งชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดซึ่งถูกพิษอสูรกัดกินไปนานแล้วโดยสัญชาตญาณ
ทว่า เสียงแจ้งเตือนอันเย็นชาของระบบกลับเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า