เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 90 บัวมรรคาเป็นหัวใจ ภาพสะท้อนอาณาจักรเทพ
“เยวี่ยซี?”
เมื่อชื่อที่เงียบหายไปนานนับพันล้านปี ชื่อที่เขาคิดว่าถูกฝังกลบไปพร้อมกับอาณาจักรเทพที่แตกสลาย ณ ปลายทางแห่งวัฏสงสาร ได้ถูกเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากจากปากของเขาเอง
หัวใจเทพของกู้ซิงเฉินที่สร้างขึ้นจาก “ตรรกะ” และ “กฎเกณฑ์” อันสัมบูรณ์ ได้เกิดรอยร้าวที่เรียกว่า “การพังทลาย” ขึ้นเป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
เวลา ราวกับสูญเสียความหมายไปในชั่วขณะนี้
ความโกลาหลของทะเลระหว่างภพ การเดินทางของเรืออาร์ก ความตกตะลึงของจีเฉี่ยว ความหวาดกลัวของหวังเสี่ยวหู่ ทุกสิ่งทุกอย่างในดวงตาที่สะท้อนการเกิดดับแห่งวัฏจักรของเขาได้จางหายไปจนไร้สีสัน เหลือเพียงแผ่นหลังบอบบางที่ยืนหยัดอยู่อย่างเงียบงันบนแท่นสังเวยท่ามกลางซากปรักหักพังแห่งดวงดาว
คนผู้นั้นที่เคยเช็ดเลือดบนกระบี่ให้เขาก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์เทพ
คนผู้นั้นที่เคยเผาผลาญดวงจิตวิญญาณดวงสุดท้ายเพื่อเขาในยามที่อาณาจักรเทพของเขาพังทลาย
คนผู้นั้นที่เขาเป็นคนส่งเข้าสู่วัฏสงสารด้วยมือตนเอง ให้คำมั่นสัญญาถึงนิรันดร์ แต่กลับถูกเขาเองลืมเลือนไปตลอดกาล