เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 18 ค่ายกลกระบี่ไท่ซวี วิถีมรรคเป็นทาส
เมืองชิงเถิง ชานเมืองฝั่งตะวันออก ภูเขาชิงอวิ๋น
ภูเขาลูกนี้ไม่สูงนัก ทว่ามีชื่อเสียงโด่งดังเนื่องจากมีอารามเต๋าเก่าแก่ร้อยปีนามว่า “อารามวายุพิสุทธิ์” ตั้งอยู่บนไหล่เขาซึ่งมีผู้คนแวะเวียนมาสักการะไม่ขาดสาย หลังเกิดภัยพิบัติ ที่นี่ห่างไกลจากตัวเมืองและมีสัตว์ประหลาดน้อยมาก จึงกลายเป็นสถานที่อันเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่ง
ทว่าในขณะนี้ ความเงียบสงบนั้นได้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายที่เหนือชั้นและยิ่งใหญ่กว่าเดิม
อารามเต๋าที่เคยเรียบง่าย บัดนี้ได้กลายเป็นสถานที่บำเพ็ญเซียนที่มีตำหนักหรูหราดั่งวิมาน ประตูทางเข้าถูกแทนที่ด้วยบันไดหินหยกขาวที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ก้อนเมฆ เหนืออารามเต๋ามีเมฆมงคลอบอวลและไอเซียนนับพันสาย แว่วเสียงนกกระเรียนร้องและเสียงระฆังดังกังวาน “ปราณวิญญาณ” อันบริสุทธิ์และยิ่งใหญ่สายหนึ่งแผ่ซ่านออกจากอารามเต๋าเป็นศูนย์กลางไปทั่วทั้งเทือกเขา พรรณไม้ตามหุบเขาต่างกลับมาเขียวขจีและเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ
บนลานกว้างหน้าอารามเต๋า ศิษย์หนุ่มสาวหลายร้อยคนในชุดเต๋าสีเขียว กำลังฝึกฝนกระบี่ภายใต้การนำของผู้อาวุโสท่านหนึ่ง กระบี่ในมือของพวกเขาไม่ใช่เหล็กธรรมดา แต่ถูกควบแน่นขึ้นจากปราณวิญญาณ ทุกครั้งที่ตวัดกระบี่จะเกิดปราณกระบี่ที่คมกริบจนตัดอากาศจนเกิดเสียง “ฉี่ๆ” ดังระงม
ที่นี่ดูราวกับเป็นสำนักเซียนอย่างแท้จริง
“ในยุคปลายธรรม ปราณวิญญาณเหือดแห้ง สิ่งมีชีวิตในโลกนี้กลับโง่เขลาถึงเพียงนี้ ช่างน่าสมเพชนัก”