เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 13 กฎเกณฑ์คือใบมีด สรรพสิ่งคือวัตถุดิบ
เวลาในชั่วขณะนี้ราวกับถูกยืดออกจนกลายเป็นอำพันที่แข็งตัว
ในเขตอุตสาหกรรมร้าง ภายในหลุมอุกกาบาตขนาดมหึมา กำลังจัดแสดงภาพวาดอันแปลกประหลาดที่สามารถพลิกขีดจำกัดการรับรู้ของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติทุกตน
เผิงสายฟ้าพายุบนท้องฟ้า เจ้าแห่งยุคบรรพกาลที่มีปีกกว้างกว่าร้อยเมตร เพียงแค่สะบัดปีกก็สามารถชักนำสายฟ้าและลมพายุได้ บัดนี้กลับดูเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็งไว้อย่างสมบูรณ์แบบ มันยังคงท่าทางโฉบลงด้วยความเร็วสูง ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แม้แต่ขนเพียงเส้นเดียวก็ไม่สามารถสั่นไหวได้
สุนัขมารนรกสามเศียรบนพื้นดิน สัตว์มารระดับเจ้าแห่งดินแดนที่มาจากห้วงเหวและมีเปลวเพลิงนรกเผาไหม้ไปทั่วร่าง ก็ยังคงท่าทางดุร้ายที่กำลังกระโจนเข้ากัดกินเอาไว้เช่นกัน ขาทั้งสี่ลอยเหนือพื้นดินแข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับเป็นรูปปั้นคุณภาพต่ำ
จิตสำนึกของพวกมันยังคงตื่นตัว ดวงจิตกำลังคำรามอย่างบ้าคลั่งอยู่ในนรกที่เรียกว่า "ความหวาดกลัว" ทว่ากลับไม่สามารถส่งผ่านเจตจำนงแม้เพียงเศษเสี้ยวไปถึงร่างกายของตนได้
พวกมันถูกช่วงชิง "สิทธิ์อำนาจ" ในการ "เคลื่อนที่" ไปแล้ว
ส่วนกู้ซิงเฉิน ผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด กำลังยืนอยู่อย่างสงบนิ่งที่ใจกลางหลุมอุกกาบาต มือข้างหนึ่งประคองเศษเสี้ยวเทวภาพแห่งเทพสุริยันที่แผ่รัศมีศักดิ์สิทธิ์ออกมา ส่วนมืออีกข้างปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัวอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีความสำคัญใด ๆ