ตอนที่ 94 ออกเดินทาง

ตอนที่ 94 ออกเดินทาง

เมื่อเห็นซากหมาป่าเกลื่อนพื้น ชาวบ้านกับลูกชายคนที่สามของตระกูลหลินต่างก็ยิ่งเลื่อมใสหลินจื้อหย่วนประหนึ่งสายน้ำเชี่ยวกรากไหลหลั่งไม่ขาดสาย มนุษย์ผู้หนึ่งจะเก่งกาจได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ภายใต้สายตาเลื่อมใสของผู้คนมากมาย หลินจื้อหย่วนเองก็รู้สึกภาคภูมิใจเล็ก ๆ อยู่ในใจ

ดูเถิด คนเก่งไม่ว่าจะไปที่ใดก็ย่อมได้รับการต้อนรับ

“จื้อหย่วนสมกับเป็นยอดฝีมือประจำหมู่บ้านของพวกเราจริง ๆ!”

ชาวบ้านผู้หนึ่งชูนิ้วโป้งขึ้น

“ไม่เพียงเรียนหนังสือเก่ง แม้แต่การยิงหน้าไม้ก็ไม่มีผู้ใดในหมู่บ้านเทียบได้”

“ย่อมเป็นเช่นนั้น เจ้าไม่ลองดูเล่าว่าหน้าไม้นี้ผู้ใดเป็นคนสร้างขึ้นมา”

หลินคนโตเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ไม่ถ่อมตนแม้แต่น้อย กลับรู้สึกภาคภูมิใจที่มีพ่อเช่นนี้เสียด้วยซ้ำ