ตอนที่ 92 วิกฤต

ตอนที่ 92 วิกฤต

ยามนี้ไม่ใช่เวลาเช้าแล้ว บนทางหลวงจากตำบลไปยังหมู่บ้านซ่างหลิน มองออกไปไกลลิบก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน ทว่าหลินจื้อหย่วนกลับรู้สึกอยู่เสมอว่ามีคนติดตามเขามาจากด้านหลัง ครั้นหันกลับไปดูกลับไม่พบผู้ใด

หลังจากเกิดขึ้นติด ๆ กันสองสามครั้ง หลินจื้อหย่วนก็ยิ่งมั่นใจว่ามีคนติดตามเขาอยู่ สัญชาตญาณของเขาไม่มีทางผิดพลาด ดังนั้นจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เสียงแหวกอากาศสายหนึ่งดังเข้ามาข้างหู หลินจื้อหย่วนคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดี เขาเอียงศีรษะหลบเกาทัณฑ์ลับที่พุ่งเข้ามา จากนั้นหมุนกายกลับไปตามทิศทางที่เกาทัณฑ์ลับถูกยิงมาอย่างรวดเร็ว ลูกหน้าไม้สั้นเล็กดอกหนึ่งพุ่งออกจากปลายแขนเสื้อด้วยความเร็วอันน่าตื่นตะลึง ยิงตรงเข้าไปในป่าข้างทางหลวง

จากนั้นเสียงครางอู้อี้ก็ดังออกมาจากในป่า