บทที่ 126

บทที่ 126

หลิวเหลียงซานและจ้าวซูหมิงยังคงจมอยู่กับความตื่นตะลึงหลังจากได้เข้าไปเยี่ยมชมโรงงานลวดเหล็ก ตอนนี้พอมาถึงโรงอาหารของคณะปฏิวัติ คนที่อยู่ที่นี่แม้เพียงคนเดียว ก็ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ที่พวกเขาไม่เคยมีโอกาสติดต่อด้วยมาก่อน จึงพูดอะไรแทบไม่ออก เดินไปทางไหนก็ไม่กล้าเดินเยอะ กลัวทำอะไรผิดจนกลายเป็นเรื่องตลกเข้า

เดิมที รองผู้อำนวยการเกาอยากให้ผู้ช่วยสื่อสารของตนพาเด็กพวกนี้ไปกินข้าว แถมยังอยากเจอเหยียนหงฉีด้วย ทุกครั้งที่เห็นลูกชายตั้งใจจริง ทุ่มเทเพื่อการงาน ไม่ไปยุ่งกับพวกอันธพาลอีก คนก็หนักแน่นขึ้นมาก ใจก็รู้สึกปลื้มยินดี และรู้สึกขอบคุณเหยียนหงฉีอย่างจริงใจ

เขาอยากแสดงความในใจต่อเหยียนหงฉี เพื่อให้เธอดูแลเกาเว่ยเซิงต่อไป

สำหรับลูกชายแล้ว รองผู้อำนวยการเกาย่อมหวังว่าในอนาคตเขาจะก้าวหน้าและสำเร็จมากกว่าตน แต่ก็รู้ดีว่าเกาเว่ยเซิงมีข้อบกพร่องหลายอย่าง กลิ่นอายคุณชายเสเพลยังแรง เอาแต่ใจและหยิ่งทะนง คล้ายม้าพยศที่หลุดบังเหียน ควบคุมยาก แต่หากเกาเว่ยเซิงได้ติดตามเหยียนหงฉีไปเรื่อยๆ มีเธอคอยอบรมและชี้แนะ ก็คงไม่ก่อเรื่องใหญ่แน่นอน