บทที่ 087

บทที่ 87

เลขาธิการโจวหาวค้าง สีหน้าดำทันที เขาไม่เคยเจอคนพูดจาตรงจนไม่คิดก่อนแบบนี้มาก่อน รองผู้อำนวยการเหลียงนี่ตาถึงเสียจริง ที่ส่งคนแบบนี้มา!

ในใจเขา สะบถเป็นสิบครั้ง หน้าอกยังขึ้นลงด้วยอารมณ์ขุ่น แต่ในฐานะผู้นำ ก็ต้องรักษากิริยาของผู้ใหญ่ ต้องอดทน ต้องให้โอกาสคนหนุ่มสาวเติบโต จึงปรับสีหน้าและกล่าวอย่างผู้ใหญ่สอนน้องว่า

“เธอนี่นะ อายุไม่มาก แต่คิดไปไกลนัก เป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ต้องยินดีที่หน่วยเหนือส่งคนมีความสามารถแบบเธอมา ฉันดีใจยังไม่พอเสียดายอะไรเลย เสี่ยวเหยียน อย่าเจออุปสรรคแค่นิดหน่อยแล้วคิดร้ายกับผู้นำสิ”

เหยียนหงฉีถอนหายใจ แล้วพูดว่า “ฉันก็กังวลว่าคุณจะกลั่นแกล้งฉันภายหลัง เลยไม่สบายใจอยู่หลายวัน พอคุณพูดแบบนี้ ฉันก็โล่งใจละ”