บทที่ 079

บทที่ 79

เขายังไม่ทันเข้าไป เหยียนหงฉีกลับเดินเข้ามาหา ยิ้มพูดว่า “แกกับพ่อแกนี่เหมือนกันเป๊ะ ขี้ขลาดทั้งคู่ ทำไมล่ะ? ไม่กล้าเหรอ?”

เหยียนหลี่เฉียงถอยหลังทีละก้าว เสียดายที่ตัวเองตามออกมา เขาควรแอบไปแจ้งความให้คณะปฏิวัติมาจับเธอมากกว่า!

ตอนนี้เหยียนหงฉีเหมือนกับผีร้ายที่เหยียนหลี่เสวียนเล่าไม่มีผิด! พอนึกถึงรอยนูนแดงบนหลังและก้นของน้องชาย จากการโดนกิ่งไม้ฟาด จนนอนหงายไม่ได้หลายวัน ร้องไห้กลางวันกลางคืน เขาก็รู้สึกว่าหลังตัวเองเริ่มเจ็บขึ้นมา

เขาหันหลัง ตั้งใจวิ่งกลับบ้าน แต่พอเข้าไปในซอยเล็กๆ จู่ๆ หนังศีรษะก็เจ็บจี๊ด ถูกคนคว้าผมไว้ แล้วร่างก็ถูกดึงให้หงายหลัง ล้มลงไป เขาตกใจสุดขีด มองเห็นใบหน้ายิ้มระรื่นของเหยียนหงฉีอยู่ตรงหน้า

ร่างเขาที่หนักเป็นร้อยกว่าจิน กลับถูกยกค้างด้วยกำผมเพียงกำเดียว หนังศีรษะเจ็บแสบจนแสบลึกถึงกระดูก น้ำตาไหลร่วงลงมาเอง ร่วงลงพื้นทีละหยด

“ติ๊ง…ติ๊ง…”