บทที่ 037

บทที่ 37

“นายเติบโตมาในชีวิตที่กินอิ่มนอนอุ่น พ่อแม่เมตตา ครอบครัวก็สมบูรณ์ เลยคิดว่าคนที่ผอมเพราะไม่ยอมกิน ไม่ใช่เพราะไม่มีจะกิน เลยมองว่าฉันทำแบบนี้กับแม่แท้ๆ เป็นเรื่อง อกตัญญู พูดกันตรงๆ ก็เพราะสายตานายแคบ ความคิดจำกัด มัวอยู่แต่ในโลกของตัวเอง ไม่อาจเข้าใจความเจ็บปวดหรือความทุกข์ของคนอื่นได้”

“นายไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันทำ งั้นถามหน่อย พ่อนายบอกนายไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาชื่อเสียงพ่อไปก่อเรื่องหรือใช้เส้นสาย นายเชื่อฟังไหม? นายไม่เห็นด้วยกับการกระทำของฉัน งั้นนายก็ควรเป็นลูกชายกตัญญูที่เชื่อฟังทุกอย่างสิ แต่พฤติกรรมนายกลับตรงกันข้าม ชัดเจนว่านายใช้สองมาตรฐาน ทั้งต่อคนอื่นและต่อตัวเอง เข้มงวดกับคนอื่น แต่ผ่อนปรนให้ตัวเอง”