บทที่ 032

บทที่ 32

เมื่อเกาเว่ยเซิงเห็นเหยียนหงฉี ใบหน้าก็สว่างวาบด้วยความดีใจ แต่ไม่นานก็เห็นชางกั๋วที่เดินตามหลังเหยียนหงฉีออกมา สีหน้าของเขาก็พลันหม่นลงทันที ความระแวดระวังผุดขึ้น และหลังจากมองอีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง เขาจึงหันกลับมาทางเหยียนหงฉีแล้วพูดขึ้นว่า

“พี่หงฉี สองวันที่ผมไม่มา ไม่ใช่เพราะไม่อยากมา แต่เพราะพ่อผมขังผมไว้ในบ้าน เขารู้เรื่องที่ผมแอบโทรไปที่สหกรณ์ซุ่นชาง เลยดุผมชุดใหญ่ แถมยังขังผมไว้อีกสองวัน สองวันที่ผ่านมา ผมได้ทบทวนตัวเองดีๆ แล้ว พี่พูดถูก พวกพ้องของผมน่ะทำผิดจริงๆ ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม ผิดก็คือผิด ผมไม่เพียงไม่สั่งสอนพวกเขาให้กลับตัวกลับใจ ยังเออ ออ กับพวกเขา คอยปกป้องพวกเขาอีก แบบนี้ผมยิ่งทำผิดซ้ำซ้อนเข้าไปใหญ่!”